Abc Quidditcha
Madame Hooch
Wstęp.
Witajcie
młodzi czarodzieje. Nazywam się Madame Hooch i przed laty byłam nauczycielką
Quidditcha w Hogwarcie. Quidditch od zawsze był moją pasją i teraz, kiedy już
nie mogę go uprawiać postanowiłam napisać książkę dla początkujących. Dowiecie
się z niej wszystkiego co niezbędne.
Rozdział pierwszy. Wiadomości ogólne.
Gracze
Ogólnie w całej grze jest 14
graczy. Po siedmiu w każdej drużynie - obrońca, którego zadaniem jest bronić
bramek tak, by przeciwnik nie strzelił gola. Następną pozycją jest ściągający.
W każdej drużynie jest trzech takich zawodników, których zadaniem jest
strzelanie goli kaflem. Za każdy gol jest przyznawane 10 pkt, ale o tym w
zasadach. Następni gracze to dwaj pałkarze. Chronią oni pozostałych graczy
przed wścibskimi tłuczkami. Każdy pałkarz (jak sama nazwa wskazuje) ma pałkę,
którą odbija tłuczki. Ostatnią pozycją jest szukający. Najważniejszy członek
drużyny. Jego zadanie polega na złapaniu złotego znicza. Gdy tego dokona, gra
się kończy, a za złapanie drużyna otrzymuje 150 pkt, które najczęściej zaważają
nad wynikiem.
Zasady
Jak w każdej grze musza być
jakieś zasady. W Quidditch`u zasad jest bardzo dużo. Głównie chodzi o to żeby
gra była czysta, ładna, bez faulów itp. Gracze latają na miotłach. Każdy
rozegrany mecz kończy się, gdy szukający złapie znicza. Wtedy drużyna, która
wygrała dostaje za złapanie znicza 150 kpt. Za każdy gol trafiony kaflem
drużyna otrzymuje 10 kpt. Punkty karne są przyznawane za złamanie regulaminu i
faule. Lepiej więc grać czysto chyba, że wolicie zmiażdżyć przeciwnika i za
stratą punktów zdobyć gola lub nawet znicza.
Piłki
W Quidditch'u gracze grają 4
piłkami. Wśród nich największy jest kafel. Duża czerwona piłka wielkością
przypominająca piłkę football`ową. To nią strzela się gole. O kafla walczą
ściągający i podając go sobie strzelają gole. Następnymi piłkami są dwa
tłuczki. Nieduże czarne piłki, które próbują strącić graczy z mioteł. Za te
denerwujące piłeczki odpowiedzialni są pałkarze, które odbijają je w stronę
przeciwników. Ostatnia i najważniejsza piłka to mały Złoty Znicz. Posiada on
małe srebrne skrzydełka i rozwija duże prędkości, więc bardzo trudno go złapać.
Złapaniem znicza zajmuje się szukający. Gracz ten po złapaniu znicza zdobywa
dla swojej drużyny 150 kpt. Po złapaniu znicza cały mecz się kończy.
Boisko
Spore, owalne z wysokimi
trybunami. Na każdym końcu boiska są trzy bramki o różnej wysokości, przez nie
wpadają kafle i zdobywa się gole. Pod każdymi bramkami jest piasek. Służy on
temu, by gracze, którzy doznali kontuzji pod bramka (w wyniku np. spotkania z
tłuczkiem) mogli bezpiecznie spaść na piach.
Rozdział drugi. Zagrywki.
"Podwójna Ósemka"
Obrona bramki, przeważnie w wypadku strzału karnego. Obrońca z wielką
prędkością lata wokół wszystkich trzech bramek, w celu odbicia, w razie
potrzeby, kafla.
"Głowa Jastrzębia"
Ścigający tworzą kształt strzały i lecą na bramki konkurentów. Działa bardzo
zastraszająco na przeciwną drużynę i jest dobrą strategią, by strącić swych
rywali z drogi.
"Zwis leniwca"
Chroniąc się przed uderzeniem tłuczka, zawodnik zwisa z miotły głową w dół,
trzymając się jej rękami i stopami.
"Uderzenie tłuczka"
Pałkarz uderza pałką z za pleców w tłuczka, który w wyniku tego leci do tyłu a
nie do przodu. Bardzo ciężko wykonywalne, osiągalne tylko z wielką precyzją,
jednak nadające się doskonale do zmieszania przeciwnika.
"Kleszcze Parkina"
Nazwane na cześć pierwszych graczy z Wigtown Wanders, którzy prawdopodobnie tę
technikę wymyślili. Dwóch graczy leci z dwóch stron na ścigającego przeciwnej
drużyny, a w międzyczasie trzeci gracz obniża się z ogromną prędkością (wręcz
spada) na przeciwnika, albo tych dwóch.
"Zagranie Plumptona"
Sztuczka szukającego: niby niezauważony taktyczny ruch, i już leci złoty znicz
wzdłuż rękawa do ręki i zostaje złapany. Sztuczka ta została tak nazwana na
cześć legendarnego Rodericka Plumptona, szukającego Tutshill Tornados, któremu
się to udało w roku 1921, przy rekordowym złapaniu znicza. Wprawdzie wielu
krytyków uważa, iż udało się to mu tylko przez przypadek, jednakże Plumpton do
końca swego życia uważał, że tak nie jest.
"Zmyłka Parkoffa"
Ścigający jest w posiadaniu kafla, wznosi się w powietrze, by zmylić
konkurencyjnych ścigających, że chce im uciec, a następnie strzelić gola,
natomiast ten rzuca kafla do innego ścigającego swej drużyny, znajdującego się
niżej, czekającego już na jego podanie. Tutaj ogromną rolę odgrywa dobre
wyczucie czasu. Trik nazwano na cześć rosyjskiej ścigającej Petrowa
Porskoff.
"Podanie do tyłu"
Ścigający rzuca kafla przez swoje ramię, innemu graczu swej drużyny.
Wykonywalne tylko z wielką precyzją.
"Rozgwiazda i styl"
Manewr obrończy wykonywany przez samego obrońcę; Obrońca trzyma się miotły
równoważnie, jedną ręką i jedną stopą, reszta ciała „wisi” z wyciągniętą drugą
ręką i drugą stopą na dół (tak jak na rysunku poniżej). Z rozgwiazdą bez stylu
nie powinno się lepiej próbować.
"Transylwanka"
Mylne uderzenie w nos pokazano pierwszy raz na Mistrzostwach Świata w 1473
roku. Ruch ten jest dozwolony dopóty, dopóki ciało przeciwnika nie zostanie
dotknięte, jednakże bardzo jest trudno „przyciągnąć” rękę w odpowiednim czasie
do swego ciała, kiedy oboje graczy szybko się od siebie oddalają.
"Dubel"
Oboje pałkarzy uderza dokładnie w tym samym czasie i w związku z tym z większą
mocą w kafla, którego atak jest później podwójnie groźny.
"Woollongong Shimmy"
Twór australijskich Woollongong Warriors, nadzwyczaj szybkie „zygzak” ruchy,
mające na celu stracenie przeciwnych ścigających.
"Zwód Wrońskiego"
Szukający daje pozór, że zauważył tuż nad ziemią złotego znicza i z całą
prędkością rzuca się ku ziemi, jednakże tuz nad ziemią wyrywa się z „dzikiego”
lotu i wspina się ostro w powietrze, niestety jego rywal z przeciwnej drużyny,
nie mający o tym pojęcia, iż był to tylko blef z całą prędkością spada na
ziemię, płaszcząc sobie nos. Trik nazwany na cześć polskiego szukającego –
Józefa Wrońskiego.
Rozdział trzeci. Miotły.
BŁYSKAWICA - najlepsza miotła świata, w którą
wyposażona była cała Quidditchowa reprezentacja Irlandii. Harry dostał ją w 3
części od Syriusza Blacka. Została ona jednak skonfiskowana przez Minervę
McGonagall (wychowawczynię Harry'ego), by sprawdzić czy nie jest zaczarowana.
Błyskawicę stworzono dzięki nowoczesnym osiągnięciom techniki czarodziejskiej.
Jest ona zaopatrzona w superdynamiczną jesionową rączkę pokrytą twardym jak
diament lakierem. Każdy egzemplarz posiada numer rejestracyjny. Błyskawica
osiąga prędkość 150 mil na godzinę w ciągu 10 sekund. Wyposażona jest w
czujniki specjalnego zaklęcia hamującego, które nie poddaje się żadnym
przeciwzaklęciom.
KOMETA 2-60 - miotła szukającej Ravenclawu Cho
Hang.
METEOR - miotła Harry'ego podczas
skonfiskowania Błyskawicy.
NIMBUS 2000 - całkiem dobra miotła Harry'ego (w 1 i
2 część). Była smukła, lśniąca z mahoniową rączką i długim ogonem zrobionym ze
starannie obranych witek.
NIMBUS 2001 - ten model miotły posiadał każdy z graczy ekipy Slytherinu (w 2 i 3
część). Nimbusy 2001 zostały ufundowane przez Lucjusz Malfoya. Jest to jedna z
najlepszych mioteł na świecie.
SPADAJĄCA GWIAZDA- miotła Rona, bardzo stara, latała
wolniej od motyli.
SREBRNA STRZAŁA - miotła "podobna" do
Błyskawicy, uczyła się na niej latać Madamme Hooch.
ZAMIATACZ NR 5 - bardzo słaba miotła, Fred i George
Weasley latali na takich.
ZAMIATACZ NR 7 - słaba miotła, Harry używał jej
podczas pierwszej lekcji latania na miotłach
Rozdział czwarty. Drużyny brytyjskie i irlandzkie.
Armaty z Chudley
Wielu uważa, że Armaty mają juz
najlepsze dni poza sobą, ale ich zagorzali kibice (Ron Weasley) wciąż wierzą w
odrodzenie swojej ulubionej drużyny. Armaty zdobyły mistrzostwo Ligi
dwadzieścia jeden razy, ale od 1892 roku grają słabo i nie docierają do finału.
Chluba Portree
Drużyna pochodzi z wyspy Skye, gdzie założono ją w 1292 roku. "Chluby",
jak ich nazywają kibice, noszą ciemnopurpurowe szaty ze złotą gwaizdą na
piersi.
Harpie z Holyhead
Harpie to bardzo stary klub walijski (założony w 1203 roku), jako jedyny w
świecie przyjmujący wyłącznie czarownice.
Jastrzębie z Falmouth
Jastrzębie noszą szaty w kolorach ciemnoszarym i białym z głową jastrzębia na
piersi. Znani są z bardzo ostrej gry, a reputację tę wzmocnili szczególnie ich
słynni pałkarze, Kevin i Karl Broadmoorowie, którzy grali w drużynie w latach
1958 - 1969 i którzy aż czternaście razy byli zawieszeni przez Departament
Czarodziejskich Gier i Sportów.
Katapulty z Caerphilly
Walijski klub Katapult powstał w 1402 roku. Zawodnicy noszą szaty w pionowe
jasnozielone i szkarłatne pasy. Katapulty osiemnaście razy zdobyły mistrzostwo
Ligi, a w 1956 roku, w finałowym meczu mistrzostw Europy, pokonały norweskie
Kanie z Karasiok. Po tragicznej śmierci ich najsłynniejszego zawodnika,
Llewellyna, zwanego Groźnym.
Nietoperze z Ballycastle
Najznakomitsza drużyna irlandzka, która już dwadzieścia siedem razy zdobyła
mistrzostwo Ligi Quidditcha, co daje jej drugie miejsce w statystyce ligi.
Członkowi drużyny noszą czarne szaty ze szkarłatnym nietoperzem na
piersi.
Osy z Wimbourne
Osy mają szaty w poziome, żółto - czarne pasy z wizerunkiem osy na piersi.
Założona w 1312 roku, drużyna była osiemnaście razy mistrzem ligi i dwukrotnie
grała w półfinałach mistrzostw Europy. Kibice Os (znani jako
"Żądlaki") tradycyjnie bzyczą głośno na trybunach, aby wytrącić z
równowagi ścigających przeciwników, kiedy Ci strzelają karne.
Pustułki z Kenmare
Ta irlandzka drużyna została założona w 1291 roku i znana jest na całym świecie
z niesamowitych wyczynów swoich maskotek, leprokonusów, a także z dopingu
swoich kibiców, którzy wspaniale grają na harfach. Darren O'Hare, obrońca
Pustułek w latach 1947 - 1960, był trzykrotnie kapitanem reprezentacji
Irlandii.
Rozdział piąty. Faule.
Nazwa: trał
Odnosi się: do wszystkich graczy
Opis: chwytanie za ogon miotły przeciwnika w celu spowolnienia lub zatrzymania
jej lotu
Nazwa: szarża
Odnosi się: do wszystkich graczy
Opis: nalatywanie na przeciwnika z zamiarem spowodowania zderzenia
Nazwa: blok
Odnosi się: do wszystkich graczy
Opis: blokowanie swoją miotłą rączki miotły przeciwnika w celu wytrącenia go z
kursu
Nazwa: słuczka
Odnosi się: tylko do pałkarzy
Opis: wybijanie tłuczka w kierunku widowni, powodujące zatrzymanie gry w celu
ochrony widzów; czasami wykorzystywane przez niegodziwych graczy w celu
powstrzymania ścigającego odstrzelenia gola
Nazwa: szturch
Odnosi się: do wszystkich graczy
Opis: brutalne zagranie łokciami wobec przeciwnika
Nazwa: nicowanie
Odnosi się: tylko do obrońcy
Opis: wsadzanie jakiejkolwiek części ciała do obręczy w celu wybicia
wlatującego w nią kafla; obrońca powinien blokować obręcz z przodu, a nie z
tyłu
Nazwa: wtyk
Odnosi się: tylko do ścigających
Opis: trzymanie kafla w chwili, gdy przechodzi przez obręcz (kafel musi być
rzucony)
Nazwa: fałsz
Odnosi się: tylko do ścigających
Opis: manipulowanie kaflem, np. tak, by spadał szybciej lub zygzakiem
Nazwa: spalenie znicza
Odnosi się: do wszystkich graczy poza szukającym
Opis: dotknięcie lub złapanie znicza przez znicza jakiegokolwiek gracza poza
szukającym
Nazwa: ogłupienie
Odnosi się: tylko do ścigających
Opis: wtargnięcie na pole bramkowe więcej niż jednego ścigającego
Zakończenie.
Mam nadzieję, że po lekturze mojej książki wiecie już wszystko o
wspaniałej dyscyplinie sportowej jaką jest Quidditch i zaczniecie ćwiczyć, żeby
grać jak najlepiej.
Pozdrowienia
Madame Hooch